We staan aan de vooravond van een nieuw tijdperk. De energieën zijn aan het veranderen. Oude kennis komt naar boven, en nieuwe overvloed onze wereld.
Laatst had ik een droom: ‘’ik stond in een zeer groen bos, het leek op een jungle. Samen met een klein groepje mensen stonden wij daar in een cirkel. Ik keek ze aan, en gezamenlijk begonnen wij allemaal een heel hoge, en wat ik alleen kan beschrijven als ‘supersonisch’ geluid te maken. Dit geluid kwam uit onze mond. En terwijl we dit deden lichtte het bos op. De kleur van het bos en de vortex die wij creërende werd steeds intenser, naarmate het geluid wat we maakte hoger werd. En veranderde naar een intens lichtgevende groene kleur. Op het hoogtepunt van het geluid werd ik verblind door licht. Het geluid vervaagde en vervormde, tot ik plots verdween in het niets. Alsof ik mijn ogen sloot. Toen ik weer kon zien. Stond ik in een rotsachtige omgeving. Ik ging rennen, en maakte sprongen. En de sprongen die ik hier maakte waren groter dan die je op aarde kon maken. Ofwel doordat ik dat op deze plek met mijn gedachtekracht kon, of doordat de zwaartekracht op de plek waar ik nu leefde, minder sterk was. Ik kwam hier een meisje tegen, ik kende haar, maar ze zat niet in de groep waarmee ik reisde, denk ik… Ik weet alleen één ding, op deze plek waar ik was speelde ik met de oneindige mogelijkheden die ik hier leek te hebben. De plek waar de natuurwetten niet meer bestonden. Of waar ik zo kon buigen naar mijn wil. Ik wil deze plek weer vinden. Maar om dat te doen, moeten we de magie van planitaire klanken weer gaan ontdekken en creeëren. Hiermee bedoel ik dat wij de heilige tonen van de planeten weer moeten gaan gebruiken, hemellichamen die elk hun individuele karakter en kracht bezitten. Hier moeten we gaan zoeken naar nieuwe mogelijkheden tot genezing en vrijheid.
Laatst had ik een droom: ‘’ik stond in een zeer groen bos, het leek op een jungle. Samen met een klein groepje mensen stonden wij daar in een cirkel. Ik keek ze aan, en gezamenlijk begonnen wij allemaal een heel hoge, en wat ik alleen kan beschrijven als ‘supersonisch’ geluid te maken. Dit geluid kwam uit onze mond. En terwijl we dit deden lichtte het bos op. De kleur van het bos en de vortex die wij creërende werd steeds intenser, naarmate het geluid wat we maakte hoger werd. En veranderde naar een intens lichtgevende groene kleur. Op het hoogtepunt van het geluid werd ik verblind door licht. Het geluid vervaagde en vervormde, tot ik plots verdween in het niets. Alsof ik mijn ogen sloot. Toen ik weer kon zien. Stond ik in een rotsachtige omgeving. Ik ging rennen, en maakte sprongen. En de sprongen die ik hier maakte waren groter dan die je op aarde kon maken. Ofwel doordat ik dat op deze plek met mijn gedachtekracht kon, of doordat de zwaartekracht op de plek waar ik nu leefde, minder sterk was. Ik kwam hier een meisje tegen, ik kende haar, maar ze zat niet in de groep waarmee ik reisde, denk ik… Ik weet alleen één ding, op deze plek waar ik was speelde ik met de oneindige mogelijkheden die ik hier leek te hebben. De plek waar de natuurwetten niet meer bestonden. Of waar ik zo kon buigen naar mijn wil. Ik wil deze plek weer vinden. Maar om dat te doen, moeten we de magie van planitaire klanken weer gaan ontdekken en creeëren. Hiermee bedoel ik dat wij de heilige tonen van de planeten weer moeten gaan gebruiken, hemellichamen die elk hun individuele karakter en kracht bezitten. Hier moeten we gaan zoeken naar nieuwe mogelijkheden tot genezing en vrijheid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten